Το άτομο από τη στιγμή που γεννιέται δέχεται ερεθίσματα από το περιβάλλον του, τα οποία αποκτά μέσω των αισθήσεων και της κίνησης του στο χώρο, διαμορφώνοντας έτσι εμπειρίες. Οι φυσικές και σωματικές εμπειρίες, όταν είναι επαναλαμβανόμενες, επιτρέπουν στο άτομο να βγάζει νόημα διαμορφώνοντας έτσι τα λεγόμενα εικονιστικά σχήματα, πάνω στα οποία δομούνται όλοι οι εννοιακοί τομείς. Με τον τρόπο που ο ανθρώπινος νους συλλαμβάνει και σχηματίζει τις έννοιες ασχολήθηκαν οι Γνωσιακοί Γλωσσολόγοι μέσω της θεωρίας της εννοιακής μεταφοράς, στην οποία βασίζεται η παρούσα πτυχιακή εργασία. Η εργασία έχει ως στόχο, αφού παρουσιάσει τη θεωρία της εννοιακής μεταφοράς (conceptual metaphor), να καταγράψει τις βασικές εννοιακές μεταφορές που πραγματώνονται στο μυθιστόρημα «Η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων».
Η θεωρητική προσέγγιση της παρούσας εργασίας παρουσιάζεται στο πρώτο μέρος. Στο πρώτο κεφάλαιο παρουσιάζεται η διάκριση κυριολεξίας και μεταφοράς και στο δεύτερο οι παραδοσιακές απόψεις για τη μεταφορά. Στο τρίτο κεφάλαιο γίνεται ανάλυση του μηχανισμού της εννοιακής μεταφοράς, παρουσιάζονται τα είδη, οι ιδιότητες και οι περιορισμοί, καθώς και τα εικονιστικά σχήματα πάνω στα οποία δομούνται όλοι οι εννοιακοί τομείς. Στο τέταρτο κεφάλαιο αναλύεται η διαφορά μεταφοράς και μετωνυμίας και στο πέμπτο κεφάλαιο παρουσιάζονται οι εφαρμογές του μηχανισμού της εννοιακής μεταφοράς.
Στο δεύτερο μέρος της παρούσας εργασίας, παρουσιάζεται η έρευνα, η οποία βασίστηκε στο μυθιστόρημα «Η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων» και έχει ως σκοπό να αναλύσει κάποιες εννοιακές μεταφορές, οι οποίες πραγματώνονται μέσα από τις εικόνες που περιγράφει ο συγγραφέας. Με βάση το μηχανισμό της εννοιακής μεταφοράς γίνεται ανάλυση τριών βασικών εννοιακών μεταφορών και των υποκειμένων τους, δηλαδή πραγματοποιούνται αντιστοιχίες μεταξύ του πεδίου-πηγή και του πεδίου-στόχος, που προκύπτουν από την αφήγηση.